Door Sven Buren

Zo aan het einde van het zaalseizoen bestaat er altijd de neiging om even terug te kijken op het afgelopen jaar. Ikzelf probeer dan te bedenken wat nou de meest bijzondere momenten waren. Aangezien ik zelf al aardig wat jaren actief ben op sportgebied heb je dan ook wel het nodige vergelijkingsmateriaal. 

Ik kan mij niet herinneren dat wij in mijn volleybaljaren (ik denk nu zo’n 10 jaar), als Heren 2 ooit serieus mee konden doen om de bovenste plaatsen. Dit seizoen dus wel, en of dat er nou aan lag dat ik zelf tot en met december uitgeschakeld was door wat visuele problemen, zullen we maar even in het midden laten. Dus ondanks dat we dit seizoen Arno kwijtraakten aan Heren 1, wisten we serieus mee te doen om het kampioenschap. Maar, helaas mannen, toch zal dit niet in mijn Top lijstje komen met herinneringen.

Vreemd genoeg hebben de bijzondere momenten die ik mij herinner eigenlijk zelden iets te maken met mijn eigen sportieve prestaties of het winnen van bekers. Die gewonnen bekers, en dat waren er toch wel een stuk of twintig, belandden uiteindelijk allemaal in een vuilniszak op zolder achter een schot. Totdat daar een mooie andere bestemming voor gevonden was (maar dat lees je aan het eind van het verhaal wel). 

Maar even terug naar het volleybal. Als volleyballer weet ik dat ik redelijk beperkt ben in mijn kunnen, daarvoor ben ik simpelweg veel te laat begonnen. Ergens in mijn twintiger jaren heb ik wel een jaar of twee recreatief gevolleybald, maar dat mag geen naam hebben. Ik weet dan ook dat ik het in het veld vooral van mijn inzet moet hebben. Zo geeft het mij ook een geweldige ‘kick’ als ik een onmogelijke bal toch nog in het spel weet te houden.

Misschien dat ik daarom ook altijd kan genieten wanneer ik dit soort reddingen bij andere spelers en teams zie. En ik kan echt wel zeggen dat er dit seizoen het nodige te genieten viel. Verder kan ik ervan genieten als mensen nieuwe dingen proberen. Zo is het enorm leuk om te zien hoe spelers zich ontwikkelen. Dat kan zijn door bovenhands te gaan serveren, maar ook door een sprongservice te proberen. 

Wat ook zeker in mijn toplijstje van dit jaar staat, is hoe er onder leiding van Peter Hommersom bij dames 1 gewerkt is afgelopen jaar. En dan heb ik het er niet zozeer over dat ze tweede geworden zijn. Maar het proces waarmee hij samen met de dames mee bezig is. Door ook bij dames 1 nieuwe dingen te introduceren.

Dan wil ik ons bestuur bedanken voor hun inzet. Want ook hier zie je dat zij er niet voor terugdeinzen om nieuwe dingen op te pakken of te ondersteunen. Aangezien ik zelf nog wel iemand ben met de nodige ideetjes is het altijd lekker als je daarvoor ook de ruimte krijgt. Kort gezegd, heel erg bedankt voor jullie support.

Als laatste nog mijn absolute hoogtepunt van dit seizoen. Dat was toch wel de afsluiting van het zaalseizoen. Natuurlijk kwam dat mede door mijn gezellige en fanatieke teamgenoten (Ray, Anniek, Marlou, Tess, Huub en onze rots in de branding Henk). Maar met name de sfeer en de gezelligheid die er de hele dag was, maakte dit tot het hoogtepunt van mijn volleybaljaar. Of dit in mijn All-time Top-3 zal komen valt te betwijfelen, want zeg nou zelf: wat kan er nou tippen aan de Olympische Spelen, een Studio Sport presentator of een autoritje naar Harkstede?

En oh ja, de gewonnen bekers. Die hebben we bij verjaardagsfeestjes van mijn zoon en dochter uitgedeeld. Zo gingen alle kinderen met een grote glimlach en een mooie beker naar huis.